Η οπτική μας “εναλλακτικά” μέσα από μία σειρά, ένα podcast και μια λίστα μουσικής

Η Ναστάζια Μουγκογιάννη είναι Digital Marketer στην Ομάδα Onboarding του HFF Tribe. Είναι επίσης ένας άνθρωπος με πολλά cool ενδιαφέροντα και ένα οπλοστάσιο απρόσμενων προτάσεων και επιλογών για το φετινό καλοκαίρι. Ως radio producer στα (πολύ) νεανικά της χρόνια, δημιουργεί για εμάς μια λίστα μουσικής, μία σατυρική σειρά και ένα podcast που «διαβάζει» την ιστορία αλλιώς.

Γράφει η Ναστάζια Μουγκογιάννη

Μια σειρά πρόταση

Μια δυστοπική ιστορία για πώς είναι να μην κουβαλάει κάποιος τις έγνοιες του γραφείου, σπίτι του

Σε ένα ίσως όχι πολύ μακρινό μέλλον, η Lumon Industries, νούμερο ένα εταιρεία βιο-τεχνολογίας, προσφέρει στους υπαλλήλους της μία ιδιαίτερα καινοτόμα διαδικασία, με μοναδική αντίληψη για την ισορροπία μεταξύ προσωπικής ζωής και εργασίας.

Όσο εργάζονται στις εγκαταστάσεις της εταιρείας δεν έχουν αναμνήσεις από την προσωπική τους ζωή, ενώ αντίθετα όταν βρίσκονται σπίτι δε μπορούν να θυμηθούν τίποτα από τη μέρα τους στο γραφείο.

Πρωταγωνιστής είναι ο Μαρκ (Adam Scott). Εκτός ωραρίου ο Μαρκ είναι ένας μοναχικός χήρος που προσπαθεί να βάλει τη ζωή του σε σειρά, όμως από τη στιγμή που περνά από την είσοδο των εγκαταστάσεων της εταιρίας μετατρέπεται σε πρότυπο εργαζομένου, απογυμνωμένο από συναισθηματικές αντιδράσεις. Την ηρεμία του διαταράσσει ο ερχομός της νέας συναδέλφου Χέλι (Britt Lower), οδηγώντας τον να επανεξετάσει τις πρακτικές της εταιρίας και την επίπτωσή τους στη ζωή του.

Τη σειρά σκηνοθετεί ο ηθοποιός και παραγωγός Ben Stiller, επιλέγοντας μια αισθητική παγωμένη και υπόγεια εχθρική, για να παρουσιάσει μια σατυρική και παρανοϊκή εκδοχή δουλειάς γραφείου.

Το μεγάλο ατού της είναι οι ηθοποιοί. Ο Adam Scott πάντα μέσω των ρόλων του ακροβατεί ανάμεσα στην κωμωδία και το δράμα, και εδώ τείνει προ το δεύτερο, με κωμικά «δεν-είμαι-σίγουρος-τί-γίνεται» ψήγματα, χωρίς ποτέ να χάνει την ανθρωπιά του. Η Patricia Arquette δίνει μια τρομερή ερμηνεία σαν το αφεντικό της Lumon που επιδιώκει να δείξει ενσυναίσθηση, χωρίς να χάσει τον επαγγελματισμό της, καταλήγοντας σε κάπως απειλητικές συμπεριφορές («Μια χειραψία είναι διαθέσιμη αν ζητηθεί», λέει άγαρμπα κάποια στιγμή), ενώ οι John Turturo και Christofer Walken είναι η ψυχή της σειράς.

Το Severance έχει πλήρη επίγνωση της αποξένωσης του εργαζόμενου όταν συνειδητοποιεί ότι η ανθρώπινη υπόστασή του δεν είναι το πιο σημαντικό του στοιχείο. Εδώ συνδυάζεται με τον πολύ σύγχρονο φόβο του τί μπορεί να καθιερωθεί, όταν τέτοιες τεχνολογίες αιχμής αποκτούν τόσο κομβικό ρόλο στην καθημερινότητά μας.

Αν δε σε αποθαρρύνει το αργό στήσιμο πλοκής και χαρακτήρων, αν θες να δεις μια τρομακτική και πανέξυπνη σάτιρα και ένα τρομερά αγχωτικό φινάλε πρώτου κύκλου, αν σου αρέσει η ιδέα του The Office ως θρίλερ, αυτή η σειρά είναι για σένα.

Μια πρόταση – podcast

Κάποιες φορές το παρελθόν αξίζει μια δεύτερη ματιά

 

Ο Malcom Gladwell είναι Καναδός δημοσιογράφος, συγγραφέας και ομιλητής, και γράφει στο New Yorker από το 1996. Τα γραπτά του συνήθως έχουν να κάνουν με τις απρόσμενες επιπτώσεις της έρευνας στον τομέα των κοινωνικών επιστημών, όπως η κοινωνιολογία και η ψυχολογία.

Το podcast Revisionist History ασχολείται με πρόσωπα και γεγονότα που η ιστορία τα έχει παραβλέψει ή ακόμα χειρότερα, τα έχει παρερμηνεύσει. Κάθε επεισόδιο εξετάζει κάτι από το παρελθόν – ένα γεγονός, μια ιδέα, ακόμα και ένα τραγούδι – ανανεώνει την οπτική μας και ρωτάει αν το καταλάβαμε καλά την πρώτη φορά.

Το podcast αυτό το έμαθα από το κανάλι του Γιάννη Σαρακατσάνη στο You Tube και αξίζει σίγουρα το χρόνο μας. O Gladwell έχει υπέροχα επιχειρήματα, και ενώ πολλές φορές τείνει να πάρα παίζει το δικηγόρο του διαβόλου, δίνει σχεδόν πάντα τροφή για σκέψη και πολλές φορές μας αλλάζει και τη γνώμη.

3 Επεισόδια – πρόταση

Hallelujah (S1, Ep 7)

Μια απρόσμενη ιστορία για την καλλιτεχνική διαδικασία, από την έμπνευση μέχρι το αποτέλεσμα, και ένα τραγούδι του Elvis Costello που όλοι ήθελαν να ξεχάσουν.

Blame Game (S1, Ep 8)

Το 2009 η Toyota απέσυρε 10 εκατομμύρια οχήματα λόγω θανάτων λόγω ακούσιας επιτάχυνσης. Εδώ ο Gladwell εξετάζει τα δεδομένα και αναλύει γιατί πιστεύει ότι μάλλον ήταν αποτέλεσμα μαζικής υστερίας που οδήγησε σε αναμενόμενο communication crisis management.

Analysis, Parapraxis, Elvis (S3, Ep 10)

Ο Elvis έχει πάντα τρομερή μνήμη των στίχων του, αλλά παρουσίαζε μεγάλο πρόβλημα μόνο στο “Are you lonesome Tonight?”. Γιατί; O Gladwell έχει δήλωσε ότι αυτό είναι ένα από τα αγαπημένα του επεισόδιά.

Μια πρόταση – playlist

Αυτή η λίστα μουσικής ξεκίνησε πολύ διαφορετικά. Αρχικά σχηματίστηκε κάτι πολύ generic, σαν ακόμα πιο βαρετό Cafe Del Mar, με lounge ήχους διανθισμένους από ethnic στοιχεία – αλλά όχι και υπερβολικά ethnic, για να μην ξενίσουν στην ακρόαση.

Στη συνέχεια μπήκε περισσότερη ηλεκτρονική, πιο γρήγορη και πιο σκοτεινή, που κατέληξε σε γκοθ μονοπάτια. Εκεί υπήρξε η σκέψη η λίστα να χωριστεί και να γίνει δύο, μία για ζεστά μεσημέρια και μια πιο βραδινή, για να καλυφθούν όλα τα γούστα.

Μία μέρα πριν την προθεσμία παράδοσης του κειμένου η λίστα σβήστηκε και άλλαξε τελείως. Έγινε το απευθείας προϊόν μιας κουβέντας 5-6 ανθρώπων 30-40 χρονών, με κύριο θέμα το «πού βαδίζουμε (κύριοι)». Ατομικά και συλλογικά. Τί μπορούμε να επηρεάσουμε; Τί σκιαγραφεί το μέλλον; Ήρθε ποτέ η ενηλικίωση πλήρως; Η λίστα ήταν το soundtrack αυτής της κουβέντας.

Πριν 10-15 χρόνια η ελληνική indie μουσική είχε μελετήσει πολύ καλά την αντίστοιχη ξένη. Ο στίχος ήταν κυρίως αγγλικός, η θεματολογία γενική, λίγο σχέσεις, λίγο ζωή, η τεχνική πολύ βρετανική ή πολύ αμερικάνικη. Απλά, ήταν πιο κουλ να μη φαίνεται ότι είσαι ελληνική μπάντα.

Τα τελευταία χρόνια η ελληνική indie είναι όλο και πιο απενοχοποιημένα ελληνική. Ο στίχος έγινε ελληνικός, οι ελληνικές κοινωνικές αναφορές είναι δοσμένες με ευθύτητα, ο ήχος μπερδεύει το δυτικό ξένο με το ανατολίτικο και το παραδοσιακό. Ο Δεληβοριάς μιλάει για το Παγκράτι και την Καλλιθέα σα να είναι παλιές γνωστές του, η Marina Satti δανείζεται λόγια της Κατερίνας Κούκα, οι Θράξ Πάνκc βάζουν μπάσο και ντραμς σε ηπειρώτικα, ο Pan Pan κάνει αναφορές σε Κόρε Υδρο, ο Λεξ αναβιώνει τη ραπ και γεμίζει τον Πανιώνιο. Κάποιοι από αυτούς είναι γνωστοί μας, φίλοι φίλων, τους βλέπουμε στα σόσιαλ, άλλους είναι σαν να τους γνωρίζουμε χρόνια.

Αυτοί, και πολλοί άλλοι με λιγότερη φήμη, budget, μάνατζερ κοκ, δημιουργούν παρέες, κάνουν πρόβες, γράφουν μουσικές και παραστάσεις, μαθαίνουν να κάνουν από μιξάζ και σκηνική παρουσία μέχρι artwork και προώθηση στα σόσιαλ, κάνουν ποικιλόμορφη την ταυτότητά τους και επιμένουν να προοδεύουν σε μια χώρα που πολλές φορές τους στραγγαλίζει και οικονομικά και καλλιτεχνικά.

Πασπαλίζουν όλη αυτή τη δημιουργία με σύγχρονη Ελλάδα και τωρινή Αθήνα, με τοποθέτηση και σχόλιο, με αγάπη και κριτική, σαν το νέο που έφυγε από το πατρικό και τώρα το αχούρι του πρέπει να το μαζέψει μόνος του, να το καθαρίσει και να το διακοσμήσει ξανά, καλύτερο, κρατώντας τους καλούς πίνακες και τα όμορφα βάζα των γονιών.

Η λίστα αυτή έχει πάρα πολλά ελαττώματα. Έχει δύο φορές τον ίδιο καλλιτέχνη, οι καλλιτέχνες δεν είναι απαραίτητα όλοι άγνωστοι ή Indie, ούτε όλοι σύγχρονοι, τα κομμάτια κάπου μπορεί να μη ρέουν απόλυτα μουσικά, αλλά το definition of done ήταν το «προσωπικό», και αυτό το πιάσαμε, κλείνει επιτυχώς το task.

Μπορείτε να βρείτε την playlist εδώ.