«The Avenue of Lost Artifacts»

Η επιστημονική φαντασία είναι ένα λογοτεχνικό είδος που οι αναγνώστες προτιμούν και το καλοκαίρι. Εδώ μπορείτε να διαβάσετε μία από αυτές, με πρωταγωνιστές την Interamerican και 3 ανθρώπους της. Επειδή το ΑΙ έχει μπει στη ζωή μας, στο τέλος του κειμένου θα βρείτε τα συμπεράσματα για τον «βοηθό συγγραφέα».

Γράφει η Δανάη Μακρή

Ακολουθεί μία ιστορία που συνδημιουργήθηκε με το Chat GPT, μέσα σε 4 περίπου ώρες, χωρίς ιδιαίτερη μέριμνα για απόλυτη συνέπεια στη ροή της. Σκοπός της είναι να σας διασκεδάσει και να μου επιτρέψει να μοιραστώ μαζί σας μερικά συμπεράσματα για το Open AI στο storytelling, μετά από μία άσκηση/ παιχνίδι για να δοκιμάσουμε τα όρια του ΑΙ. H εικονογράφηση έγινε με το free AI text to image generator, Freepik. Στο τέλος της ιστορίας, θα βρείτε τα συμπεράσματά μου.

Το παρόν αποτελεί προϊόν μυθοπλασίας. Τα πρόσωπα, τα ονόματα και οι καταστάσεις είναι φανταστικά και οποιαδήποτε ομοιότητα είναι συμπτωματική και δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα».

«Στην καρδιά της Αθήνας, υπήρχε κάποτε μια επιβλητική λεωφόρος. Yπό τον ανελέητο καύσωνα του Αυγούστου, η Λεωφόρος Συγγρού μοιάζει πια με μέρος ενός μετα-αποκαλυπτικού ερημώδους τόπου. Το κτίριο στον αριθμό 124 φέρει στοιχεία μεγαλοπρέπειας, παρ’όλο που οι αναμνήσεις ζωής μοιάζουν ολοένα και πιο απόμακρες. Η μεγάλη και σίγουρη Interamerican έχει τις πόρτες της κλειστές. Τελευταίοι επίμονοι «ένοικοι» του κτιρίου παραμένουν η Ελένη – η στωική manager – ο Νίκος, ένας ανθεκτικός trainee και η αινιγματική Άννα, ειδική στις αποζημιώσεις. Το τηλέφωνο σπάνια χτυπά, και οι πελάτες που κάποτε γέμιζαν το χώρο επιστρέφουν ως σκιές από το παρελθόν.

Ένα αποπνικτικό απόγευμα, η σιωπή διακόπηκε από ένα απροσδόκητο τηλεφώνημα. Ακόμα και ο ήχος του τηλεφώνου έμοιαζε με φάρσα. Η Ελένη άρπαξε το ακουστικό – η φωνή της αντηχούσε στο άδειο γραφείο. Μια παραμορφωμένη φωνή από την άλλη άκρη της γραμμής μιλούσε για έναν αρχαίο αντικείμενο, το “Χαμένο Φυλακτό του Απόλλωνα.” Κάποτε φιλοξενούνταν σε ένα Κέντρο Πολιτισμού που κοσμούσε περήφανα τη λεωφόρο.

Η φωνή αράδιαζε εξωπραγματικές κουβέντες, υποδηλώνοντας πως το φυλακτό κρατούσε το κλειδί για την αποκατάσταση του κόσμου στην πρώτη του δόξα. Μίλησε για μια ισχυρή δύναμη που μπορούσε να φέρει πίσω την ισορροπία στη λεωφόρο. “Αντέχετε ακόμα;”, είπε στους 3 συναδέλφους. “Το φυλακτό έχει τη δύναμη να επαναφέρει την πρότερη δόξα του κόσμου. Ψάξτε τις ενδείξεις που κρύβονται κοντά σας”. Η Ελένη, ο Νίκος και η Άννα δεν μπορούσαν να αγνοήσουν το βάρος του μηνύματος. “Είμαστε έτοιμοι για την πρόκληση. Πες μας περισσότερα”. “Ακολουθήστε τα αινίγματα, αφήστε την ελπίδα να σας καθοδηγήσει. Επαναφέρετε τον τόνο της ζωής στην έρημη λεωφόρο”, απάντησε η φωνή. “Δεν θα σε απογοητεύσουμε. Αντίο”, είπαν και έκλεισαν το τηλέφωνο.

Παρά την επικίνδυνη ζέστη, οι 3 ήρωες ξεκίνησαν μια αναζήτηση για να ανακτήσουν το χαμένο αντικείμενο. Κάτω από τον καυτό ήλιο, όλα γύρω τους φάνταζαν σαν κατάλοιπα ενός κάποτε ευδαίμονου κόσμου – οι ξεθωριασμένες πινακίδες και τα σπασμένα πεζοδρόμια, τα άδεια καφέ με τις καρέκλες ακόμα στη θέση τους σαν να περίμεναν πελάτες και τα γυάλινα κτίρια – αμείλικτοι γίγαντες και κάτοπτρα του ήλιου.

Στην αναζήτησή τους, σύντομα αντίκρισαν κι άλλους κυνηγούς του “Χαμένου Φυλακτού του Απόλλωνα”. Ορισμένοι έτρεφαν φιλοδοξία για εξουσία, άλλοι ήταν απεγνωσμένοι για να αναστήσουν αυτό που χάθηκε. Μια περίεργη και εκκεντρική μορφή, με αγέλαστα σαν παιδιού μάτια, διαπνέεται από την πίστη στη μαγεία που περιβάλλει τα αρχαία αντικείμενα. Το γέλιο της αντηχούσε στην ερημιά. Ένα σκιώδες πρόσωπο περιτριγυρισμένο από μυστήριο και κίνδυνο, έχει ασαφή κίνητρα και φοβερές δεξιότητες στη μάχη. Μία χαρισματική και επιτηδειότατη γυναίκα, με αδιαμφισβήτητη γοητεία και ρητορική, συνάπτει προσωρινές συμμαχίες για να επιτύχει τους στόχους της. Κάτω από τη γοητεία της, κρύβεται η δίψα για κύρος. Φίλοι και εχθροί έγιναν ένα με το ερημικό τοπίο. Η Ελένη, ο Νίκος και η Άννα έμαθαν να εμπιστεύονται μόνο την ένστικτό τους.

Σχεδόν οφθαλμαπάτη, ένα πολυτελές ξενοδοχείο κοντά στο κτίριο της Interamerican δέσποζε σαν ένας φάρος χλιδής. Κοντά στην είσοδο, μια ομάδα πλούσιων επισκεπτών, αδιάφοροι στην πλοκή της δράσης, χαλάρωναν κάτω από τεράστιες αποικιακές ομπρέλες και διασκέδαζαν τα χείλη τους με πολύχρωμα κοκτέιλ. Για αυτούς, η μεταμόρφωση της λεωφόρου ήταν απλώς μια άνεση στην απαίτησή τους για ησυχία. Την οποία παραβίασε το κινητό της Άννας. Στην άκρη της γραμμής, η φωνή του αγνώστου αντήχησε ξανά: “Έχω ζωτικές πληροφορίες. Πρέπει να μπείτε στο ξενοδοχείο κοντά στην ασφαλιστική σας εταιρεία”, είπε η φωνή. “Τι συμβαίνει; Γιατί το ξενοδοχείο;”, ρώτησε η Άννα. “Οι επισκέπτες του ξενοδοχείου κρατούν χωρίς να το γνωρίζουν ένα κρίσιμο στοιχείο. Ο χρόνος είναι κρίσιμος”, απάντησε η φωνή. “Πώς μπορούμε να σας εμπιστευτούμε;”, ρώτησε η Άννα. “Το μέλλον της λεωφόρου βρίσκεται στα χέρια σας. Συναντηθείτε μαζί μου στο ξενοδοχείο, και όλα θα αποκαλυφθούν. Μην αφήσετε την πολυτέλεια να σας εξαπατήσει – είναι ένα πέπλο που καλύπτει μυστικά. Η υπόθεση μας ξεπερνά και εσάς και εμένα. Θα σας περιμένω”.

Στο ξενοδοχείο, οι κυνηγοί είχαν επιδοθεί επιδέξια στις συναναστροφές με τους αθώους επισκέπτες. Τα μάτια τους έκοβαν τον αέρα αναζητώντας σημάδια. Η φαινομενικά γαλήνια ατμόσφαιρα του ξενοδοχείου εμπλεκόταν σε έναν αργαλειό απάτης και περιπέτειας, καθώς οι πρωταγωνιστές διασχίζοντας τους διαδρόμους του πλησίαζαν ολοένα και πιο κοντά στο φυλακτό.

Κρατώντας μια φαινομενικά άτεχνη έκφραση ενδιαφέροντος, η Ελένη συνέλεγε κρυφές ενδείξεις πίσω από αόριστες φλυαρίες. Ο Νίκος, σαν βαριεστημένος έφηβος, παρατηρούσε τους επισκέπτες και το προσωπικό. Ελκυστική και κοινωνικά επιδέξια, η Άννα διέσχιζε τους κοινωνικούς κύκλους με χαμόγελο. “ In Jerusalem, at such a price you can only buy storeroom”. “Chopard’s Ice Cubes have such a class”. “When I was young I went to Crete, we used to eat moussaka”. Και οι τρεις, με την έντονη παρατηρητικότητα που είχαν αναπτύξει από τη δουλειά τους για την Interamerican, ανίχνευαν νοήματα πίσω από τις αερολογίες.

Καθώς ο ήλιος ξεκίνησε το μακρύ του ταξίδι προς τη νύχτα, ένα ζεστό φως έλουσε τη μεγαλοπρεπή αίθουσα δεξιώσεων του ξενοδοχείου. Έμοιαζε σαν ο χρόνος να είχε σταματήσει ο χρόνος μέσα στους τοίχους της. Η Ελένη, ο Νίκος και η Άννα αντάλλαξαν περίεργες ματιές, ανιχνεύοντας μια εξωκοσμική ενέργεια που εξέπεμπε από ένα μαγευτικό πολυέλαιο που κρέμεται από την οροφή. Το φως διυλίστηκε μέσα από τα κρύσταλλα, δημιουργώντας ένα μαγευτικό μοτίβο πάνω στο μαρμάρινο πάτωμα. Γοητευμένοι, προχώρησαν προς τα εμπρός, με το βλέμμα τους στραμμένο προς έναν περίτεχνο καθρέπτη, ασυνήθιστα μεγάλο και τοποθετημένο στην άκρη του αίθριου. Καθώς πλησίαζαν, ένας απαλός βόμβος γέμισε τον αέρα. Γινόταν όλο και πιο δυνατός, με κάθε τους βήμα. Ο καθρέπτης φάνηκε να παλμογραφεί με μία μυστηριώδη δύναμη. Η επιφάνειά του παρασυρόταν από μία αιθερική ομίχλη.

Με ανησυχία και προσμονή, ατένισαν τον καθρέπτη. Οι αντανακλάσεις τους άρχισαν να λάμπουν και να παραμορφώνονται, σαν ο καθρέπτης να τους καλούσε σε έναν άλλο κόσμο. Η επιφάνειά του κυμάτισε σαν νερό, αποκαλύπτοντας ένα κρυφό διάδρομο που φαινόταν να οδηγεί πέρα από την πραγματικότητα.

Χωρίς δισταγμό, η Ελένη, ο Νίκος και η Άννα πέρασαν μέσα από τον καθρέπτη, μεταφερόμενοι σε έναν κόσμο μύθου και θρύλου. Βρέθηκαν όρθιοι σε έναν αρχαίο χώρο, τους τοίχους του οποίου κοσμούσαν αρχέγονα σύμβολα. Και εκεί, στην καρδιά του χώρου, αναπαύονταν το “Χαμένο Φυλακτό του Απόλλωνα,” κάτω από μία δέσμη ουράνιου φωτός. Φώτιζε το δωμάτιο με μια συναρπαστική λάμψη.

Σε αυτή την εξαιρετική σκηνή, ανάμεσα στην ξεχασμένη μεγαλοπρέπεια της αίθουσας δεξιώσεων και της μαγείας του αρχαίου δωματίου, η Ελένη, ο Νίκος και η Άννα ανακάλυψαν επιτέλους το “Χαμένο Φυλακτό του Απόλλωνα.” Καθώς άφησαν πίσω τους την ερημιά της λεωφόρου, μια αίσθηση αλλαγής έδωσε την πνοή τηςστον αέρα. Η ασφαλιστική εταιρεία που κάποτε ήταν αχνή τώρα βούιζε ξανά από δραστηριότητα. Ήταν ξανά Σεπτέμβριος;»

Μία ανδρική φωνή έφτασε ανήσυχη στα αφτιά του, σαν από άλλη διάσταση « Πρέπει να μεταφερθεί με αεροπλάνο επειγόντως στην Αθήνα», είπε ο γιατρός του 1010. « Η θερμοπληξία του προκαλεί παραισθήσεις. Νομίζει πως η Συγγρού έχει γίνει έρημος και οι συνάδελφοί μας είναι ήρωες», συμπλήρωσε. «Say no more”, απάντησε η υπεύθυνη του συντονιστικού. Για την εμπροσθοφυλακή της Interamerican άλλωστε, ο καυτός Αύγουστος είναι απλά άλλος ένας μήνας από τους 12 του έτους.

Τα συμπεράσματα από αυτή τη διαδικασία

  • Για να χρησιμοποιήσει κανείς το Chat GPT πρέπει να γνωρίζει πάρα πολύ καλά το αντικείμενό του. Η οποιαδήποτε συνδημιουργία, απαιτεί γνώση, κριτική σκέψη και επέμβαση από τον χρήστη.
  • Το Chat GPT είναι ένας πολύτιμος βοηθός, που ανταποκρίνεται πάρα πολύ γρήγορα και με αρκετή ακρίβεια στα ζητούμενα. Αν ήθελα να ασχοληθώ σε βάθος με αυτή την ιστορία, ίσως το αποτέλεσμα να ήταν πολύ καλό.
  • Στην ερώτηση «θα το προτιμήσεις από έναν άνθρωπο», θα απαντήσω ναι, όταν θέλω ταχύτητα, αμεσότητα και … καλή συμπεριφορά.
  • Το Chat GPT είναι ένα χρήσιμο εργαλείο και στο ideation. Ωστόσο δεν αποφεύγει τα κλισέ. Με επίμονο debrief, προσφέρει μία κάπως τετριμμένη συνταγή εμπορικής επιτυχίας.
  • Με ένα καλά δομημένο outline, αντί για την αυθόρμητη συνδημιουργία, ίσως το αποτέλεσμα να είναι καλύτερο.
  • Το Chat GPT ακόμα «ξεχνάει». Η παραπάνω ροή της ιστορίας, κτίστηκε παράγραφο προς παράγραφο, με ερωτήσεις και προσθήκες. Συχνά έπρεπε να του θυμίσω ποια είναι η διαθέσιμη παλέτα χαρακτήρων για να τους εμπλέξει ξανά στη δράση.
  • Το επίπεδο των ελληνικών του χρήζει βελτίωσης. Κάθε κομμάτι που συνδημιουργούσαμε, ολοκληρωνόταν από την πλευρά μου με edit, το οποίο φίνταρα ξανά στο Chat GPT, για να μαθαίνει.
  • Θέλει μεγάλη προσοχή ώστε να μη λέμε όλοι οι χρήστες τα ίδια, με τον ίδιο τόνο και την ίδια φρασεολογία. Η πρωτοτυπία παραμένει θέμα ανθρώπινου νου, εύρους εμπειριών και σχεδιασμού.